Vanmiddag tijdens het uitlaten van de honden zag ik een man zitten op dit bankje. Een van ik schat zo ver in de 80, naast hem een fiets waarvan de tassen uitpuilden met boodschappen. De man droeg een winterjas, had een sjaal om en op z'n hoofd pronkte een gebreide, best wel hippe muts met de tekst Coca Cola ZERO op de band. De man zat smakelijk van een koek te eten en hield het zakje met nog meer koeken vlak onder hem. Onverstoorbaar at hij de een na de andere koek. "Oh, wat scháttig!", zou m'n oudste dochter zeggen, met het begin van een traantje in een oog. Ik heb een paar koeken in de molen zien verdwijnen in de tijd dat ik er op een afstandje bij stond. En dat was wel een paar minuten, want de honden roken vlakbij iets interessants. En dan moet je geduld hebben: het is pas klaar als de grond voorzichtig laag voor laag is bekrabd als een archeoloog, ondertussen besnuffeld als een crime scene investigator en tot slot beplast zoals in een uitgelopen vergadering sommige mt-leden toch ook nog hun meer-van-hetzelfde-zegje willen doen. Uiteindelijk was het onderzoeksteam klaar en konden we de wandeling vervolgen. Na een flinke ronde met meer van soortgelijke pauzes kwamen we weer langs het bankje, nu van een andere kant. De O wat schattige oude man was vertrokken. Minder schattig was dat hij de lege zak naast het bankje had neergelegd in plaats van in de prullenbak. Goh, dacht ik, zero punten. Zoveel jaren levenswijsheid en een beetje fatsoenlijk den schillen en den dozen na 't aangenaam verpozen opruimen, ho maar. Ik betrapte mezelf erop dat ik me teleurgesteld voelde. Of ik het in de prullenbak heb gedaan? Nee daar denk ik nu aan terwijl ik het schrijf. Alhoewel ik vaker troep van anderen opruim, was ik, met twee druk snuffelende honden aan de lijn (liggen er nog kruimels...?) toch even lichtelijk uit 't lood geslagen.
Posts tonen met het label Honden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Honden. Alle posts tonen
29 oktober 2011
07 augustus 2011
Zon, Zee En Zaligheid
Meestal gaan we naar Egmond aan Zee. Dus ja als we dan nu opeens op het strand van Callantsoog staan, dan is dat best wel even wennen voor Morris. En Tomas... Ze zijn extra alert op onverwachte zaken... Wat wil je ook, met zo'n verdrinkend mensfiguur... op een verkeersbord...? in zee...?!
Morris: "Hé Tomas, is dat een haaienvin daar in de branding?"
Tomas: "Whaaah, SHARK! SHARK!! SHARK!!!"
Morris: "Nou dat viel mee gelukkig, achteraf, toch wel.
Maar kijk eens Tomas, zijn dit hier geen haaientanden, hier, in het zand?"
12 juli 2011
Havana Tom & The Pied Piper
Badend in het vroege zondagochtendzonlicht trekken Mo en To hun baantjes. Maar een hond van stand als Tomas combineert zijn sportieve exercities graag met zijn andere passie: sigaren roken. Echter, dan moet je niet vergeten je aansteker mee te nemen. Hier zwemt hij naar mij toe met de vraag of ik misschien een vuurtje heb voor zijn bolknak. Lichtelijk geïrriteerd kijkt Morris van afstand toe. Wat een show weer, denkt hij en dat brengt hem op een idee. Al ras speurt de hond stukken drijfhout op in de volste overtuiging dat hij hiervan, eenmaal weer thuis, in de shed een prachtige pijp kan snijden. Zal hij komende zondag eens laten zien wie hier de echte (land)heer en (bad)meester van de Jelsumer vaart is...
Labels:
Honden,
Hondendromen,
Morris,
Natuur,
Nonsense
03 juli 2011
Tandenstoker
Grommen en blaffen tegen een te dikke, te zware of te vastzittende boomstam. Dat is Morris in het bos. Uiteindelijk geeft hij het óf op, terwijl ik al 100 meter verder ben, óf hij krijgt het voor elkaar. Zoals deze trofee. De balk zat klem onder andere bal;ken maar Morris moest en zou 'm meenemen. Supertrots dat het hem uiteindelijk is gelukt, dat zie ik aan z'n hele manier van lopen. Paraderen is het meer. Dus complimenteer ik hem overdreven uitbundig met z'n prooi. Morris!!! Moooooooooooooooooooooooooooiiiiii!!!!
25 april 2011
Mistlampen
Zaterdagavond nog even met de honden naar het bos. Lekker donker. En -opeens- lekker koud. Binnen enkele minuten kwam er een mist opzetten vanaf de aangrenzende slootjes en weilanden, zo leek het. Een mist zo dik dat ik nauwelijks 10 meter ver kon zien. Een paar minuten maar en toen trok de mist in flarden uiteen en werd de wereld weer ietsje groter. Een prachtig gezicht! Een cadeautje zo 's avonds laat. Er is maar weinig voor nodig om m'n fantasie te laten werken dus ik waande mezelf al snel in ergens in de woestenij van Dartmoor. Een Engelandvakantie van een halfuur, zo maar in m'n schoot geworpen. Als het trouwens niet de mist was die me dat gevoel gaf, dat waren het wel mijn eigen hounds of baskerville. Kijk eens naar die ogen. Als je niet weet dat 't van die ontzettend lieve dogs zijn zou je er toch bang van worden. De honden leken de plotselinge temparatuursverandering ook te merken, verbeeldde ik me. Ze werden opeens druk. Later bleek dat ze hyper werden van iets anders. Jonge konijntjes roken ze. En T. deed iets meer dan ruiken alleen. Dat bleek toen hij, nadat ik 'm riep, keurig in de auto sprong en er twee kleine pootjes uit z'n bek staken. Gelukkig kon ik het vege lijf van het arme beestje redden alhoewel er vermoedelijk wel een konijnenfluisteraar aan te pas zal moeten komen om het opgelopen trauma te verwerken. Zaterdagavondvermaak van Moeder Natuur.
Halt! Stehnbleiben! Polizeihund!
Ik ben de onschuld zelve, meneer agent. Ja, op dat moment nog wel...
Rabbit in my headlights
25 januari 2011
Obscured By Phones
Zondagochtend. Terug uit het bos met Morris en Tomas. Vlak voor het eind moet Tomas kennelijk nog even een modderbad nemen. Bovenkant blijft hij retrieverblond. Onderkant is inmiddels veranderd in Muddy Waters. Pikzwarte modder kleeft van kin tot staart aan hem, alsof hij twee verschillende honden is, waarvan beide helften per ongeluk verkeerd op elkaar zijn gelijmd. Thuis de tuinslang erop of toch even laten zwemmen cq een waterdummie op laten halen op een plek waar opa makkelijk het water in kan? Hoe laat is het, even kijken op m'n telefoon. Ondertussen kijkt Tomas ook ergens naar. Wat ik niet zie. Een nogal dominante reu, hoog op de poten. Tomas erheen. Dat wordt grommen. Dat hoort Morris en hij denkt, dat moet ik niet missen. Daar staan ze, twee machoretrievers tegenover een stroopkleurige dog die minstens zo macho lijkt als die twee van mij bij elkaar. En daar sta ik, dummies in de hand, telefoon ertussen geklemd. Het wordt matten en ik snel er naar toe. Waardoor m'n mobiel uit m'n handen glipt, op de grond stuitert, de batterij + achterkant op de weg achterlaat en voor het overige deel met een sierlijke boog aan de natte kant van de oever belandt. Plons in het water. Snel honden aanlijnen en in de auto ermee. Ondertussen bekommert de baas van de andere hond zich welwillend over mijn mobieltje. Hij ziet 'm gelukkig liggen, stroopt z'n mouwen op en grijpt 'm uit het water. Meteen de simkaart eruit halen want je weet maar nooit. Thuis alles op de kachel en hopen dat ie het nog doet. Na vier uurtjes vind ik het welletjes en zet de boel weer in elkaar. Ik druk 'm aan. Er begint iets te trillen. Hoera, er zit nog leven in. Uiteindelijk blijkt de mobiel nog te functioneren. Alleen heeft de camera (die ik zo ontzettend veel gebruik...) onderwater een nieuwe foto-applicatie opgedoken. Ik krijg nu standaard een Pink Floyd-filter over al m'n foto's. Wel héél mooi psychedelisch natuurlijk, maar of dit altijd even functioneel is... Dat is de druppel, denk ik. Naast alle mobiele gedoe van de laatste tijd dat de telefoon spontaan uit gaat of zegt dat ik een simkaart moet plaatsen of wil ik misschien de demo bekijken? is het tijd voor een nieuwe. Wordt vervolgd.
20 januari 2011
Full Moon Foolish Mind
Rondje met de hondjes, woensdagavond. Een prachtige maan hangt boven Leeuwarden en de rest van het land. En ik filosomijmer wat met mezelf. Volle maan. Maanlicht. Maanlicht? Niet hè! De Galileo's onder ons weten wel beter. Wat we maanlicht noemen is niet meer dan weerkaatst zonlicht op een steen ver weg. Maanlicht bestaat en ook weer niet. En toch zie ik het duidelijk. En het is prachtig. Laat de rest van Nederland maar kijken naar Pauw & Witteman. Op een moment als dit kijk ik liever naar deze witte man eh maan...
14 december 2010
Balls 'n' Calls [A.K.A. Business Break]
Even de kou voelen tussen de middag. Naar het bos met Morris en Tomas. Terwijl m'n hoofd en m'n mobiel het werk nog even door laten gaan, probeert Morris constant mijn aandacht op te eisen. Ik heb de bal in de auto laten liggen en dus heeft Morris het bos al doorzocht op iets wat vandaag best voor een bal door kan gaan. Een met een lentegroen vodje versierd stuk rubber, samen met z'n wederhelft ooit deel uitmakend van een sferische vorm die we allemaal kennen als: tennisbal. Een hondenbek is echter met een halve bal gauw gevuld en aangezien de baas aan een half woord genoeg heeft en het zakelijke gesprek inmiddels is beëindigd, zie ik mezelf even later tegen 'de bal' aan trappen. Keer op keer legt Svartmans het speeltje voor m'n voeten en kijkt er bezwerend naar, alsof de ooit-bal vanzelf zal opstijgen. Dat kan hij echt uren volhouden en -vreemd hè!- altijd net iets langer dan ik. En dan: saved by the bell. M'n mobiel gaat weer. Ik kijk in het display en zie het al: belangrijke zaken te bespreken.
31 oktober 2010
Wintertijd
Hoera wintertijd. Ik ben er klaar voor. Om twintig over zeven in het bos terwijl het in de zomer twintig over acht is. Absolute stilte. Alleen het drukke gesnuffel van Morris en Tomas. En af en toe een herfstblad dat je echt hoort vallen. Ik loop het tweede bos in en de ochtendmist onttrekt zich aan de laatste scheutjes duisternis tussen de bomen. Overal is het kil en nat. 'Soaking wet' is beter op z'n plaats. Een bos in het noorden van Friesland, dan werkt natuurlijk ook niet. Even later waad ik door de grassige stukken langs het bos en overal waar ik m'n voet neerzet komt deze zakkend in de blubber tien centimeter meer naar links of rechts tot stilstand. Het loopt zwaar, dit waddenbos. Geeft niet, alle tijd. Dat denken ook de honden, die het er duidelijk van nemen. Op het veld verderop steken reeënkoppen net boven de nevel uit. Morris en Tomas hebben ze al geroken en rennen langs de voor de reeën veilige kant van het water. Ik fluit en Morris stopt, fluit twee keer en Morris komt terug. Gelukkig is dat spelletje voor hem minstens zo leuk als het wild een beetje opjagen. Tomas denkt daar anders over. Meneer zwemt behoedzaam het slootje over om vervolgens als de bliksem in de mist te verdwijnen. Even later zie ik een ree wegrennen en Tomas er een eind achter aan hollen. Hij is er wel weer klaar mee en zwemt net zo rustig terug als ie ging. Niks aan het handje, alhoewel ik 'm graag aan deze oever had gehouden. Dat is dan toch weer het verschil tussen baas en vervangende baas. Morris waagt zich daar niet aan met mij in de buurt. Tot nu toe dan. We sjouwen verder, nemen nog een grotere lus voordat we straks weer richting auto gaan. Want er is nog genoeg te doen in het bos. Een veel te grote omgevallen boomtak mee proberen te nemen bijvoorbeeld. Trekhond Morris laat niet los en als Tomas en ik maar weer doorlopen horen we Morris' geblaf en gegrom nog een tijdje hard en schel door het verder zo vreedzame bos galmen. Uiteindelijk zijn wij kennelijk toch belangrijker dan de takketak en komt Svartmans er al weer aan. Hij schudt een keer en is de tak ook al weer vergeten. Hoe ingewikkeld wil je het leven maken...
Wadlopen in het tweede bos. Ook goed voor de kuitspieren...
Takkehond
03 juli 2010
Tomasgate
Pure ontspanning met een therapeutische werking: een tuinhek timmeren. Dat moest er eindelijk maar eens van komen vond ik. Kunnen de honden tenminste ook gewoon los in de voortuin. Vooral nu ons muurtje weer zo mooi hersteld is door dat fijne bouwbedrijf uit Ryptsjerk, kon een solide arfafscheiding niet achterblijven toch? En dus werden er flinke planken gekocht. Vervolgens gezaagd, geschuurd, ge-precies-zoals-het-hoort en vooral niet te veel handelingen achter elkaar. Lekker op m'n dooie akkertje klussen. En gisteren was het zover: het hek kon ik in de scharnieren hangen. Schuif erop, buffer aan het muurtje en klaar is klaas. Vanochtend als finishing touch het huisnummer op het muurtje aangebracht. Geeft een goed gevoel. Minder goed is dat de buurvrouw even later al langs kwam met een ontsnapte blonde labrador. Deze is toch van jullie? Mr. T. (je ziet 'm tussen de spleten van het hek) rook de vrijheid c.q. een langslopend teefje en sneakte door de struiken via 6a weg. Drie keer raden wat mijn volgende projectje wordt...
23 juni 2010
Save The Rainforest - A Possible Storyboard
Black dog spots a drowning tree and jumps without further thinking in the water, while blond dog saves his prayers and, well, just contemplates.
Black dog reaches an enormous trunk and gets his jaws around it.
With mighty powers he manages to wash away the trunk of almost about 30 ft tall near the waterfront.
He struggles to lift the heavy soaking tree safe at land without drowning himself under the enormous weight of the trunk.
With the hand of God himself he finds the power to lay down the tree in the comfortable green grass of hope.
Black dog thinks what to do next.
He decides to give the tree the kiss of life and starts reanimating.
The blond dog now knows his prayers were heard and but is still torn between giving the black dog a hand or just wait and see.
Now both dogs blow a constant amount of carbon dioxide through the bark. Another tree is saved. Just a couple of zillion more to go.
02 juni 2010
Goeien Een
Dierenvrienden, dit is een winkel naar mijn hart. Dierenspeciaalzaak De Leeuwerik. Drie keer raden waar in Leeuwarden de winkel zit. De eigenaar is een jonge, enthousiaste vent. Als hij tijdens m'n Heechterpstudententijd aan dezelfde weg gewoond bleek te hebben of er misschien zelfs geboren zou zijn, geloof ik het meteen. Nu denk je misschien dat dit niet voor hem en z'n winkel pleit en dat is ook zo maar daar gaat het niet om. Meer om hem voor mezelf even te duiden. Want deze jongen is helemaal oké. Zo'n verse keihard werkende ondernemer die er helemaal voor gaat. Hij zit er inmiddels al weer een jaar of twee schat ik en de zaken gaan volgens mij best goed. Van mijn koopgedrag moet De Leeuwerik het helaas niet hebben want qua hond halen we speciaal voer bij onze kennel en qua vis gaat het niet verder dan af en toe een paar takjes groen en heel af en toe een nieuw potje voer. Maar dankzij deze enthousiasteling met z'n hondstrouwe blik kocht ik wel veel vaker vers groen voor in het aquarium. En af en toe wat lekker kluifspul voor de honden. Gewoon omdat ik hem wil supporten. En dan is elk takje of brokje er één, denk ik maar. Daarom: koopt vanaf nu dus uw hondenbrokken, vissenvoer, kitty litter, vogelvoer, konijnenhokken en leguanenlampen bij Dierenspeciaalzaak De Leeuwerik. Dank u wel.
25 mei 2010
Wat Een Beheersing
In de bijkeuken. Morris vreet links, Tomas eet rechts. Zodra Morris klaar is gaat hij weg, maar de woonkamer of zo. Is Tomas' laatste brok naar binnen gewerkt, komt Morris terug, likt Tomas' voerbak uit en gaat dan écht uit de bijkeuken. Zo gaat dat elke dag 's ochtends en 's avonds. Tot vandaag bij het avondeten. Waar blijft Morris, vroeg ik me af. Ik ging naar de bijkeuken en daar lag ie. Tomas heeft z'n eten niet op. En Morris wacht. En wacht. Hopend dat z'n maat even dooreet zodat Morris z'n dweilmachine nog even door de bak kan laten gaan. Het liefst zou hij zelf de brokken opeten, maar hij beheerst zich want zo werkt het niet in de roedel, weet hij. Keurig, die Svartmans van mij. Voor wat het waard is...
17 januari 2010
Dag Dog
10 januari 2010
Buitenspelen
Toch even een berichtje ter herinnering aan een mooi winterweekend. Niet een heel bijzonder plaatje behalve dan dat je aan de hele houding van Morris zo mooi kunt zien hoe hij zich vermaakt. Z'n poten, z'n staart, de stand van de oren... lopen in een dik pak sneeuw op het ijs is voor hem het mooiste van de winter.
04 januari 2010
Ballethond
25 december 2009
18 december 2009
28 oktober 2009
Ceci N'Est Pas Une Boule
Een hondenpoot is gauw gevuld. Kijk wat Morris vond. En wat een lol hij met z'n nieuwe bal heeft. Daar kan geen teefje tegenop. Een echte kerel, die Morris...
Abonneren op:
Posts (Atom)













