Posts tonen met het label Zee. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zee. Alle posts tonen

06 september 2011

The Horses Are On The Tråck

Wat doe je met restanten van een oorlog? Sporen onverteerbaar houden omdat die oorlog zelf ook onverteerbaar is (of in ieder geval hebben we met z'n allen een trage spijsvertering op dat vlak). Hek eromheen? Museum oprichten? In Blåvand hebben ze het anders gedaan. Vier van een serie WOII-bunkers zijn voorzien van enorme plaatstalen paardenhoofden en staarten. Een prachtig gezicht en een prachtige oplossing. Niet zwaarder maken dan het is, maar met een positieve, bijna humoristische touch de geschiedenis een plek geven in vandaag. En exact achter de kont van het paard een reeks golfbrekers plaatsen. Geeft ook weer een heel ander idee. Die paarden hebben schijt aan het verleden en kijken naar de horizon. Naar nieuw. Het vijfde paard is mijn eigen black beauty. Morris werd ook helemaal vrolijk van die kolossen. (Of was en nou toch gewoon z'n bal?)

07 augustus 2011

Zon, Zee En Zaligheid

Meestal gaan we naar Egmond aan Zee. Dus ja als we dan nu opeens op het strand van Callantsoog staan, dan is dat best wel even wennen voor Morris. En Tomas... Ze zijn extra alert op onverwachte zaken... Wat wil je ook, met zo'n verdrinkend mensfiguur... op een verkeersbord...? in zee...?! 
 Morris: "Hé Tomas, is dat een haaienvin daar in de branding?"
 Tomas: "Whaaah, SHARK! SHARK!! SHARK!!!"
Morris: "Nou dat viel mee gelukkig, achteraf, toch wel.
Maar kijk eens Tomas, zijn dit hier geen haaientanden, hier, in het zand?"

12 april 2011

Escape From Life

Ooit bungelde hij, verbonden door een lint, aan een kinderhand. Voorzien van een schreeuwerige illustratieve opdruk, hij dacht uit de Disney-koker, had hij het razend druk. Hij was door de wijzende vinger van diezelfde kinderhand aangewezen om de persoon welke uit die kinderhand groeide te vermaken. Door heen en weer te wiegen, te draaien, op en neer te gaan en zo te bewegen dat het karakter dat op z'n lijf pronkte tot leven leek te komen. Daar had hij een dagtaak, nee, een 24-uurstaak aan. Want lag het kind op bed dan ging zijn dagdienst over in een nachtdienst. Waken boven het ledikant. Zodat, als het kind wakker werd, wat nogal eens gebeurde, hij als een vertrouwde verschijning langzaam en hoog heen en weer wiegend op een tochtflard de oogleden van het kind eronder kreeg en het kind zacht maar dwingend weer de weg naar dromenland wees. Onlangs, zoals dat vroeg of laat met alle ballonnen gaat, was het moment van afscheid aangekomen. Hij had er genoeg van, z'n taak zat erop vond hij. Hij maakte zich in een onbewaakt ogenblik los uit een verslapte greep van de linker kinderhand toen de rechter kinderhand net een ijsco aannam. Hij liet zich ontvoeren door de eerste de beste windvlaag die langskwam en streek na een vliegvakantie van drie weken neer aan de Hollandse kust. Schoongewassen door voldoende zon en neerslag was hij gelukkig ontdaan van z'n Disney-litteken en besloot hij een nieuw leven te beginnen.  Als kwal leek hem wel iets. Het was absoluut nog even oefenen maar hij wist zeker dat dit goed ging komen. En een leven op het strand zou hem niet snel vervelen, zo veel was hem in die korte tijd op het duinzand al lang duidelijk geworden.

19 oktober 2010

Windturbines En Rustige Feeën

Heb me zelf vier cadeautjes gegeven. Een bijzondere communicatietraining van vier keer vier dagen. Wow,  KLAAS! op cursus. Of, zo ontdekte ik al snel: WOW! Klaas op cursus. Voor wie het verschil niet ziet: kijk dan toch ook eens een keertje op cyberklaas.nl! Afgelopen vrijdag t/m maandag het eerste cadeautje uitgepakt. Nou, die gaan we dus echt niet ruilen. Sterker: daar gaan we vast nog veel meer mensen blij mee maken. Waar gaat het dan over, wil je misschien weten. Daar heb ik de juiste woorden nog niet voor gevonden. Misschien later, misschien na het tweede blok. Want zo noemen we dat: vier dagen is een blok. Wat ik al wel kan zeggen is hoe goed het voelt om me vier dagen lang los te weken van m'n normale wereld en me onder te dompelen in alleen maar nieuwe ervaringen. En hoe lekker het is om niet tussentijds naar huis te gaan where routine rules and duty calls, ook al is het weekend. En hoe mooi het is om 's avonds in m'n uppie in een kwartiertje naar Egmond aan Zee te rijden, uit te waaien op het strand en de zon achter de Noorzeehorizon met windturbines te zien kruipen. En wat voor een kick het geeft hier de volgende ochtend veel te vroeg weer naar toe te rijden om diezelfde (neem ik aan) zon te zien opkomen. ... En wat een bijzondere toiletverfrisser ook, daar op cursus... Harmoniseert overal. Hmm, Steve Diggle van Buzzcocks zong het al: it's a harmony in my head...