The Welsh Incident [Part 1]

by Robert Graves

(To be read in a good Welsh accent, as my English teacher used to say with a big smile hidden in his beard)

"But that was nothing to what things came out
From the sea-caves of Criccieth yonder."
"What were they? Mermaids? dragons? ghosts?"
"Nothing at all of any things like that."
"What were they, then?"
"All sorts of queer things,
Things never seen or heard or written about,
Very strange, un-Welsh, utterly peculiar
Things. Oh solid enough they seemed to touch,
Had anyone dared it. Marvellous creation,
All various shapes and sizes, and no sizes,
All new, each perfectly unlike his neighbour.
Though all came moving slowly out together."
"Describe just one of them."
"I am unable."
"What were their colours?"
"Mostly nameless colours
Colours you would like to see; but one was puce
Or perhaps more like crimson, but not purplish
Some had no colour."
"Tell me, had they legs?"
"Not a leg nor foot among them that I saw."
"But did these things come out in any order?"
What o'clock was it? What was the day of the week?
Who else was present? How was the weather?"
"I was coming to that. It was half past three
On Easter Tuesday last. The sun was shining.
The Harlech Silver Band played Marchog Iesu
On thirty-seven shimmering instruments,
Collecting for Caernarvon's (Fever) Hospital Fund.
The populations of Pwllheli, Criccieth,
Portmadoc, Borth, Tremadoc, Penrhyndeudraeth,
Were all assembled. Criccieth's mayor addressed them
First in good Welsh and then in fluent English.
Twisting his fingers in his chain of office,
Welcoming the things. They came out on the sand,
Not keeping time to the band, moving seaward
Silently at a snail's pace. But at last
The most odd, indescribable thing of all,
Which hardly one man there could see for wonder,
Did something recognizably a something."
"Well what?"
"It made a noise."
"A frightening noise?"
"No, no."
"A musical noise? A noise of scuffling?"
"No, but a very loud, respectable noise -
Like groaning to oneself on Sunday morning
In chapel, close before the second psalm."
"What did the mayor do?"

"I was coming to that."

De Laatste Dagen Dat Ie Draait

Nog niet gezien, De Laatste Dagen Van Emma Blank? Ga dat dan eens heel gauw doen! Gisteravond zat ik, in de tweede of derde week dat het Filmhuis 'm in Leeuwarden vertoont, slechts met zeven of acht man in de zaal. Self fulfilling prophecy van deze titel geldt in Leeuwarden volgens mij voor alle films van Van Warmerdam. En al die andere lege stoelen, ze weten niet wat ze missen.

Met Mes En Vork

Hondenpoep opruimen? Uiteraard. Ik gun niemand (nou ja, bijna niemand) het gepurk en gepeuter met een stokje in het profiel van schoenzolen. Dus als ik met Morris in het park of de stad loop, heb ik altijd van die handige donkergrijze minivuilniszakjes mee die je op de rol bij Ikea kunt kopen. Brave burger toch? Nee dus! Tot mijn verbazing las ik laatst in de Froskepolle dat de politie bepaalt hoe brave burgers behoren om te gaan met het verwijderen van uitwerpselen van hun trouwe viervoeters. Wij zijn vanaf heden verplicht een schepje mee te nemen! En niet zo maar een schepje, nee, een hondenschep! Politie, gesteund door Groenvoorziening (wie is u?), controleren hierop, dus wij zijn gewaarschuwd! "Zo zo meneertje, hebben wij keurig de hondenpoep opgeruimd zónder gebruik van een hondenschep? Ja dat kan natuurlijk niet! Stelt u zich eens voor meneer, wat een bende het zou worden als iedereen z'n hondenpoep zou opruimen zonder hondenschep!" Ik ben erg benieuwd in welke subparagraaf van welke paragraaf van welk artikel van welk wetboek van strafrecht de hondenschep is opgenomen. Misschien de subparagraaf na de subparagraaf waarin staat dat vanaf heden het verplicht is onze maaltijden met mes en vork te nuttigen. Politie en diëtistes zullen hier streng op toezien. Kijk dat is het mooie van Leeuwarden.

There Goes My Hero

Heb ik al verteld over mijn ontmoeting met die bekende Nederlander, enkele weken geleden? Wij, Maarten en ik, delen een voorliefde voor Neerlands minst gewaardeerde dan wel meest onderschatte Waddeneiland. Ook vertoeven wij beiden van alle strandpaviljoens het liefst op het terras van dat ene paviljoen waar de sympathieke eigenares nog de moeite neemt de broodjes die zij rond lunchtijd op bestelling uitserveert zelf te bakken. Goedkeurend knikken wij dezelfde uitbater toe om haar principiële houding inzake haar weigering om met een in blik en glas opgesloten Hollandse groente- en fruitoogst haar voortreffelijke kookkunsten te ondergraven. O welk een genot ervaren wij wanneer wij ons onder een parasol met vrolijke reclame-uitingen neervlijen in een stoel met rotanzitting aan een zanderig tafeltje om aldaar ons favoriete boek van dat moment ter hand te nemen en onder het genot van een caffe doppio hier in weg te dromen, af en toe plezierig opschrikkend door de schaduw van een overvliegende kokmeeuw of de vriendelijke stem van de serveerster die in haar beste Duits de bestelling van net aangekomen en nabij ons plaatsnemende gasten opneemt. De doppio wordt min of meer synchroon op beide tafeltjes afgelost door een Dubbel die op zijn beurt frequent vergezeld gaat van een warme balvormige, krokante bittergarnituur. Vergeef me, ik dwaal af, ik liet me even gaan.

Heb ik al verteld over mijn constatering dat mijn bekende Nederlander, die ik overigens, ondanks of misschien wel juist door zijn prettig-cynische commentaar en dito stem, een zeer warm hart toe draag, heel gewoon is? En terwijl zijn kritische ogen al pionierend treinen over de regels van een omvangrijk boek, gaan ook zijn tien geboden op verkenning. Al heb ik het idee dat het te ontginnen terrein inmiddels toch al een zekere mate van bekendheid heeft gegenereerd bij de linker index en cs. Ach ja, we're all human.

There goes my hero... Watch him as he goes...

FO 09 - Ik Zie Gans Geen Vogel...

Sommige honden vonden het om te janken, maar Morris kon het schallende koper voor aanvang van de wedstrijd wel waarderen.

Het FO was een fantastische ervaring. Een superenthousiaste, hardwerkende hond en een baas die nog een hoop kan leren, hebben samen een geweldige dag gehad. Zoals voorspeld was het na de ochtend voor ons afgelopen want als je hond nog niet eerder met een gans heeft getraind dan blijkt zo'n gevederde mud aardappelen (want zwaar zijn dit ganzen zeker) toch te spannend om mee terug te nemen naar de baas. Vinden was geen probleem, ook de sleep over water ging goed, maar meenemen, ganz und gar nicht. En was het konijn in de veilige thuisomgeving door Morris overwonnen, vandaag vertikte m'n hond het toch om het beest, eenmaal gevonden, te apporteren. Later, buiten de proef ging het wel weer goed. Alleen de honden die alle apporten binnen brachten mochten 's middags weer aan de bak. Maar ik was dik tevreden. Voor het eerst twee hazen trots uit het bos gehaald (zoekapport), verder twee duiven (markeer) en twee eenden (sleep). En een 7,5 op de drijfjacht.

Papa's got a brand new duck-bag

Zucht, de middag moest Morris aan de andere kant van het hek bekeken. En hij wou nog zo graag...

Eerbetoon aan de winnaar. Het is de moeite waard om even op de foto te klikken. Ik begrijp nu de uitdrukking 'Petje af'...

Kaninchen

Morgen de grote dag. Hond en baas doen voor het eerst mee aan de Fries Open, een wedstrijd georganiseerd door 'mijn' jachthondenopleidingsvereniging. Heb er veel zin in. 's Ochtends zijn er proeven waar alle deelnemers aan mee doen. En waarbij er ook een grote groep afvalt en hooguit langs de kant mag staan tijdens het middagdeel. Ik zie mezelf daar al wel bij staan want 's middags schijnen de echte cracks aan het werk te zijn. Maar van de andere kant, je weet het maar nooit. Wat ik wel weet is dat Morris sinds de zomervakantie toch weer gegroeid is in z'n mogelijkheden. Zo'n zielig slap konijntje apporteren ging tijdens de training niet goed meneer wilde het niet lang in z'n bek houden. Maar de volgende dag in de achtertuin nog even geoefend door het beestje te verstoppen en Morris een 'zoek apport' te geven. Ja en toen werd het echt spannend voor hem! Hij ging als een speer en eenmaal gevonden bracht ie 'm supertrots terug. Vooruitsturen over ruim 100 meter ging vanmiddag eigenlijk best goed, op zo'n 80 of 90 meter afstoppen en op de fluit laten zitten ging echt perfect. En er wordt minder geklooid op de weg terugvan het apport. We shall see we shall see...

Zin In Zoet

Een kleine honderd pagina's per jaar schrijft hij. En dan duurt het wel een jaar of zes voor de nieuwe van de Rosenboom geoogst kan worden. Ik zit nog midden in mijn laatste boek van Denemarken (Vreemd dat je opeens tijd te kort komt als je niet langer in een tent woont maar weer in een huis) en moet nog even de nodige voorvallen onder professoren over me heen laten komen, maar ik verheug me bijzonder op deze pil. Dit is zo'n schrijver die volgens mij niet teleur kan stellen en met een heerlijk tergende humor de tenenkrommende gedragingen van zijn vermoeiende karakters opdient in prachtige, verloren gewaande woorden uit de Nederlandse taal. Interviews met de schrijver in de VPRO-gids en in Trouw en de recensie in dezelfde krant riepen bij mij onder het lezen al meerdere glimlachen op dus dat belooft veel goeds. Snel Hermans doorwroeten en dan los.